Monday, December 8, 2014

SPOONS AND FORKS


When I was still in the high school, may mga pagkakataon na kapag uwian na, dumidiretso kami ng kung sino man ang kasabay ko sa pag-uwi, sa parke o town plaza.

Minsan, nang kasabay ko pauwi ang ilan sa mga classmates ko na ang ilan ay kapitbahay ko rin, at naglakad kami patungong plaza, may nakasabay kaming isang small group of three or four males na galing o kalalabas lang sa kitchenette just in front of our high school.  They were like hunks.  Malalaki ang kaha.  At sa plaza rin ang destination.

Dahil nakasabay namin sila sa paglalakad patungong plaza, hindi namin naiwasan ang huminto at manood sa kanila nang kapagdaka’y umukyabit sa baras upon reaching the area. 

Ang gagaling nila!  Nag-exhibition sa pagsabit sa baras, sa pag-ikot, sa pag-upo sa baras.  Nariyang humarap at tumalikod habang nakaukyabit, at habang parami nang parami ang nanonood na hangang-hanga naman, lalo pang nagpasikat sa pag-e-exhibition. 

At ito na ang highlight:  bigla ba namang isinabit ang mga paa at patiwarik na bumitin.   Kaya lang, biglang naglaglagan ang mga kutsara’t tinidor sa kanyang mga bulsa.  (E kagagaling sa kitchenette!)

Hagalpakan sa tawa ang audience.

BEASTS OF BURDEN


Minsan, nagpunta ako sa isang government office for an official business.  Mayroon palang nagtatrabaho roong isang babaeng kuba (hunchback). 

When I was about to enter the office, I didn’t know that she was about to exit in the same door where I was about to enter.  I had to push the door to open it.  Pero, naunahan niya ako sa pagbubukas by pulling the door dahil nasa loob siya.  So, paghila niya ng pinto at biglang pagkakita sa akin, nagulat siya sabay sigaw…

“AY!!!  KABAYO!!!”

Tapos, animo nakaka-insultong patingin-tingin sa akin at biglang tumawa ng malakas.

Sabi ko naman na kunwa’y nagulat din (delayed reaction nga lamang)…

“AY!!!  CAMEL!!!”

Friday, December 5, 2014

HINDI NA NASANAY


Noong second semester nang muli kong pag-e-enrol sa college, nagkaroon ako ng isang lady classmate who, I’d say, was very fond of me.  Let’s just refer to her as “Lady”. 

Sa subject o mga subjects na magkaklase kami, lagi siyang tumatabi sa akin.  Minsan, before the class started, as she sat beside me...

Lady:  Uy, Kuya Gau (she called me Kuya Gau), congrats!  Nasa dean’s list ka!

Goddy:  Ano ‘yong dean’s list?

Lady:  Dean’s list… ‘yong dean’s list…  Hindi mo alam ‘yong dean’s list?

Goddy:  Hindi.  Tanga ako e!

Lady:  ‘Yong dean’s list… ‘yong dean’s list…  A, basta!  Tingnan mo sa bulletin board!

Sa totoo lang, hindi ko naman talaga alam.  First time kong narinig iyon.  But she didn’t explain any further.  So, the following day, nang maparaan ako sa tapat ng bulletin board,..

Goddy:  A, ito pala’ng ibig sabihin ng dean’s list (nasabi ko sa aking sarili).

Lumipas ang isang buwan.  Before the class started, dumating na naman siya and upon seating beside me…

Lady:  Uy, Kuya Gau!  Congrats!  Academic scholar ka!

Kinindatan ko siya, sabay ngiti.

Noong sumunod na semester, two weeks after classes have started, heto na naman si Lady.

Lady:  Uy, Kuya Gau!  Congrats uli.  Academic scholar ka na naman!

I smiled at her.

Tapos, nang sumunod na semester, heto na naman po kami.

Lady:  Uy, Kuya Gau!  Congrats!  Academic scholar ka na naman!

How am I supposed to respond but to smile at her, ‘di ba?

Then, the following semester, heto na naman.

Lady:  Uy, Kuya Gau!  Congrats!  Academic scholar ka na naman!

Goddy:  (In a louder tone of voice than usual)  Ito ‘ka mo, nakakainis!  Hindi na nasanay!

(He he he!  Nakakainis ba?  Huwag n’yo naman akong i-block.  Nagsisiste lang po!)


Sunday, November 30, 2014

THREE STORES, PART 2


(Karugtong ito ng nauna kong entry also titled Three Stores.)

Store No. 4

Sa Lumang Palengke sa 23rd St. sa West Bajac-Bajac, Olongapo, kung saan palagian akong namamalengke, I approached a fruit and vegetable stall where local oranges (dalanghita) were being sold.

Sabi ko sa lalaking teenager na nagtitinda, “Boy, pagbilhan mo ako ng isang kilong dalanghita.”

Habang tinitimbang ng batang lalaki ang binibili kong dalanghita, I asked him, “Matamis ba ito?”

The boy replied, “Ay, opo, matamis po iyan!”

Tapos, sabi ko, “Kahapon kasi, nakabili ako roon sa gawing unahan ng market, ang sabi matamis daw.  Pero, maasim naman pala.”

“Ay, maasim po?”

Sagot ko, “Gusto ko nga ‘yong maasim kasi may ubo at sipon ako.”

“Ay, ito po (as he handed to me the local oranges), maasim po ito!”


Store No. 5

Several months ago, doon pa rin sa Lumang Palengke, habang dumaraan ako sa isang fruit stall, pahiyaw na iniaalok ng tindera ang paninda niyang ripe mangoes.

“Ay Ale, Mama, manggang Zambales!  Manggang Zambales, Mama, Ale!  Libre tikim... ng sili!  Libre tikim... ng sili!


Store No. 6

Just this morning, doon pa rin sa favorite kong market, huminto ako sa isang grocery to buy a bar of soap.  Gamit ko sa paghugas ng pinggan.  Ayaw ko kasi ng liquid soap.

“Pagbilhan ng isang baretang sabon.  Iyong  ‘Champion with Kalamansi’ ha,” sabi ko sa sales clerk.

But the sales clerk came with the brand I asked but with a different scent.

I told the sales clerk, “Ay, ayaw ko niyan.  Iyong may kalamansi ang gusto ko!”  I asserted myself.

“Bakit po, parehas namang sabon ang mga iyan, bakit iyong kalamansi ang gusto ninyo?”

“May sipon kasi ako at ubo,” sagot ko.

Wednesday, June 19, 2013

I LEFT MY FACE IN SAN FRANCISCO

Just this morning, I met Mang Ben, yung mabait naming Criminal Investigator at kasama ko sa trabaho noon sa U.S. Facility.

Mang Ben:  'Oddy, dumating si Bernie noong May.  Nag-get together kami sa Wimpy's sa Maysaysay.  Bakit hindi ka pumunta?

Goddy:  Sa Wimpy's?  Sa Magsaysay?  Nandun ako a!  Magkatabi tayo sa upuan.

Mang Ben:  A... oo nga pala.

Goddy:  Nagpe-Facebook ka ba?  

Mang Ben:  Oo naman!  Doon nga ako pinadalhan ng birthday greeting ng mga anak at apo ko.  

Goddy:  Tingnan mo fb account niya.  Nag-post siya ng mga pictures.

Mang Ben:  Kaya lang, hindi ako nakakapag-Facebook ngayon.  Naiwanan ko'ng Facebook ko sa America.


Wednesday, August 1, 2012

UTANG NA!


Isang araw, nabulahaw si Cita ng tahol ng kanilang mga aso.  May tao kasing kumakatok sa kanilang steel gate.  Nang buksan ni Cita ang pinto ng kanilang gate, bumulaga sa kaniya si Myra.

Cita: Aba, Myra, napasyal ka!  Halika, tuloy ka.

Myra:  Ate Cita, may kailangan sana ako sa iyo e.  Hindi ba nakakahiya sa iyo?

Cita: Bakit, ano ba iyon?

Myra:  Kailangan ko kasi ng pera.  Puede bang pautangin mo ako?

Cita: Magkano ba ang kailangan mo?

Myra:  Kuwan sana e… puede bang 1.5 million?

Cita:  Anoooo?  Ang laki naman!  Aanhin mo?  Wala ka na yatang balak magpakita pagkatapos.

Myra:  Hindi naman, Ate Cita.  Kailangan ko lang talaga.  Baka kasi ma-foreclose ang bahay namin.  May notice kami ng foreclosure sa bangko.

Cita:  E, one million lang ang pera ko.  Hindi pa dumarating ang perang hinihintay ko from the States.

Myra:  Puede na iyan, Ate Cita.  Saka mo na lang ibigay ang .5 kapag dumating na ang hinihintay mong pera.  Babalikan ko na lang.

At ibinigay ni Cita ang one million pesos kay Myra.  Makalipas ang isang buwan, bumalik si Myra para kunin ang kapupunan ng inutang niya.

Myra:  Ate Cita, kailangan ko na ‘yung .5, mayroon na ba?

Cita:  Naku, sorry, Myra, wala pa e.  Nakakahiya naman sa iyo.

Myra:  E, kailan mo pala ibibigay?

Cita:  Hindi ko alam kung kailan ako magkakaroon.  Hindi ko alam kung kailan darating ang hinihintay kong pera.

Myra:  Teka… gusto mo, pahiramin muna kita ng .5?  At saka mo na lang bayaran kapag dumating na'ng hinihintay mo?