The Lighter Side of Life

HINDI BALE NA NGA

2011-05-27T03:43:00.000-07:00

Noong late '80s, nakasama namin sa bahay si Marcelyn, isang office worker sa U.S. Navy Public Works Center sa Subic. Siya ay masayahin at madalas mag-share ng mga jokes na naririnig niya sa kanilang opisina.

Maaaring itong joke na ikinuwento niya sa amin ay narinig na ng ibang readers. But for the sake of those who have not heard it yet, I am publishing it in this blog.

Mayroon daw isang babaeng nag-ambisyong magkaasawa ng isang lalaking nag-aangkin ng halos lahat na yata ng magagandang katangian. She was then sixteen--young and fresh. As she faced the mirror, at habang hinahaplus-haplos ang may-kahabaang buhok, nasabi niya sa sarili, "I am young and fresh. Kapag nag-asawa ako, ang pipiliin ko ay iyong mabait, guapo, mayaman, at may kotseng Thunderbird."

(Marcelyn described "Thunderbird" as a luxury automobile. Siguro, pang-status symbol.)

Lumipas daw ang ilang taon, naging twenty years old siya--ngunit wala pa ring boyfriend. She faced the mirror again saying, "'Di bale na ngang hindi mabait, basta't guapo, mayaman, at may kotseng Thunderbird."

Matiyaga siyang naghintay until she reached 25 years old--ngunit walang dumating na Prince Charming. So, humarap na muli sa salamin at kinausap ang sarili, "Naku! 'Di bale na ngang hindi guapo, basta't mayaman at may kotseng Thunderbird."

Kaso, nang thirty na siya, wala pa ring boyfriend, so humarap na muli sa salamin and as she wondered why, she said to herself, "Hindi bale na ngang hindi mayaman, basta may Thunderbird!"

Lumipas muli ang mga taon, treinta y cinco na siya, hindi pa rin nabibili ang beauty niya. So, humarap na muli sa salamin at sinabi sa sarili, "Naku! 'Di bale na ngang walang thunder, basta na nga lang may bird! Basta may bird!"

BUKING

2010-12-04T07:30:00.000-08:00

Minsang nagbukas ako ng aking Facebook account, biglang may nag-pop out na chat box. Somebody wanted to chat with me.

Celso Chito Sunga: Godeng, natatandaan mo pa ba ako?

(The truth is, although familiar ang last name, hindi ko matandaan kung sino siya. But, of course, since ayaw nating maka-offend, kunwari natatandaan ko.)

Goddy: Oo naman! Kumusta ka na?

Celso: Heto, dalawa na’ng anak ko.

Goddy: Nasaan ka ba? (Para malaman ko kung sino siya.)

Celso: Dito ako sa Oman. May trabaho ako rito.

Goddy: A… uma-attend ka ba ng reunion?

Celso: Oo, nakita nga kita roon, e.

(So, certain ako, ka-batch ko.)

Goddy: Saan ka ba nakatira ngayon?

Celso: Sa Valenzuela City. May bahay kami roon.

Goddy: A, ganoon ba?

Celso: Nasa Olongapo ka pa ba?

Goddy: Oo. Dito pa ako sa Gapo. Kamag-anak mo ba si Quito?

Celso: Ako si Quito!

Goddy: Ha! A, hehe… oo nga pala.

(Well, Quito was a good friend of mine in high school Siya kasi, ‘di niya sinabing he already changed Quito to Chito as I have changed Godeng to Goddy.)

THREE STORES

2010-11-17T01:27:00.000-08:00

Store No. 1

This one’s true story. Mainit ang panahon at uhaw na uhaw ako. Huminto ako sa isang tindahan para mamili ng softdrink na malamig.

Goddy: Pagbilhan nga po ng Coke.

Tindera: Ay, wala pong Coke!

Goddy: E, Pepsi po?

Tindera: Ay, wala pong Pepsi!

Goddy: E, Royal na lang pala.

Tindera: Naku! Wala rin pong Royal!

Goddy: E, Sprite?

Tindera: Wala rin po!

Goddy: Ano pa’ng wala kayo???

Store No. 2

Ito nama’y hindi talaga nangyari. Naisipan ko lang gawin para may counterpart naman ang naunang istorya.

Goddy: Pagbilhan nga po.

Tindera: Ano po iyon?

Goddy: Mayroon po ba kayong Coke?

Tindera: Meron po.

Goddy: E, Pepsi, meron kayo?

Tindera: Meron din po.

Goddy: How about Royal?

Tindera: Meron din po!

Goddy: E, Sprite?

Tindera: Meron din po!

Goddy: E, 7 Up?

Tindera: Naku, wala po kaming 7 Up!

Goddy: Iyon… iyon… pagbilhan po ng 7 Up!

Store No. 3

This one’s another true story. Namili ako noon sa Lumang Palengke sa 23^rd Street sa Olongapo. Nang pauwi na ako, napuna kong hindi pala ako nakabili ng patis. So, kung alin ang una kong nadaanang tindahan, doon ako huminto at namili.

Goddy: Pagbilhan nga ng patis.

Tindera: Aba, Mama, botika po ito!

Goddy: Ha! Naku, sorry ha! ‘Di ko napuna e.

BLOG POST FEEDBACK

2009-09-06T18:53:00.000-07:00

I came across someone I personally know who happened to read this blog. We had a conversation and the following was what we talked about:

Reader: Nabasa ko’ng blog post mo inviting readers to visit and read your new blog. Sabi mo roon, you needed feedback… na kung offensive sa iba ang jokes mo, to just let you know so you can remove that entry. Tama ba?

Goddy: Oo. Bakit?

Reader: I made a comment para may feedback ka. Kasi, tila offensive yung joke mo. Bakit hindi mo pa inaalis hanggang ngayon?

Goddy: No, inalis ko na!

Reader: Alin, yung blog entry?

Goddy: Hindi… yung comment mo! Kasi, offensive.

AKO RIN, Part 2

2009-04-13T09:39:00.000-07:00

Mayroong mag-ninong. Nawalan ng trabaho ang inaanak. Being a godfather (and as part of Filipino customs and traditions where the godfather stands as a second father to his godchild) madalas na siya ang takbuhan ng inaanak for support, morally and otherwise. Minsan, the godchild sent his godfather a text message.

Inaanak: (Via cell phone) ‘Nong, nasaan kayo?

Ninong: Narito ako sa bahay.

Inaanak: Punta sana ako riyan e.

Ninong: Why?

Inaanak: Wala lang. Hiram sana ako'ng pera e. Puede?

Ninong: Okay lang.

Inaanak: Sige, ‘Nong, papunta na ako.

Ninong: Sige, wait kita.

(Nang malapit na'ng inaanak sa bahay ng ninong niya, he resumed sending text messages.)

Inaanak: ‘Nong, malapit na ako.

Ninong: Ako rin... malapit na.

Inaanak: ???... Talaga, 'Nong?

Ninong: Loko mo! Joke only.

Inaanak: Ha ha ha!

AKO RIN

2009-04-11T12:06:00.000-07:00

May kakatwang ugali ang janitress nina Mr. Javier na si Terri. Bukod sa sumasabad sa usapan ng iba, may pagka-inggitera pa.

Minsan, habang nagma-mop ng floor si Terri at nag-uusap sina Mr. Javier at ang Admin Clerk nilang si Whitie, lumapit kay Mr. Javier ang Secretary.

Secretary: Sir, kain muna ako. Nagugutom ako.

Terri: (Sumabad) Ay! Ako rin… gusto ko ring kumain! Nagugutom din ako!

Secretary: Sir, nasaan na yung inaanak n’yo na madalas magpunta rito? Hindi ko na yata nakikita!

Mr. Javier: A, yung inaanak ko ba? Binigyan ko ng puhunan. Pinagtinda ko na lang ng sibuyas para hindi na laging nagpupunta rito at nanghihingi ng pera.

Terri: (Sumabad uli) Ay! Ako rin… gusto ko ring magtinda ng sibuyas! Magtitinda rin ako ng sibuyas!

(Tapos, hinimas-himas ng Secretary ang buhok niya at iyo’y napuna ni Mr. Javier.)

Mr. Javier: Aba… tila bago’ng style ng buhok mo ngayon a! Para kang commercial model ng shampoo!

Secretary: Of course naman, sir! Nagpa-rebond kasi ako. Maganda ba?

Terri: (Sumabad na naman) Ay! Ako rin, gusto ko ring magpa-rebond! Magpapa-rebond din ako!

Whitie: (Talking to herself: “Nakuuuu! Eto na naman itong sabaderang ito. Sabadera na, inggitera pa! Teka nga!”) Haaaaay! Gusto ko nang mamatay!

Terri: Ay! Ako rin… gusto ko rin... (natigilan) mamatay ka na!

(‘KALA NI WHITIE MAIISAHAN NIYA SI INGGI TERRI)

HUMOR SA LOOB NG SIMBAHAN

2009-03-30T02:08:00.000-07:00

I attended mass yesterday (Sunday) at St. Columban Church. In his homily, nag-inject ng humor ang pari. Sabi niya, mayroon daw isang lalaking umakyat ng ligaw. Sabi raw nung lalaki sa nililigawan niya:

“O ano, tayong dalawa na ba?”

Tumingin daw sa relos niya yung babae at sumagot ng, “Hindi pa, Betty La Fea pa lang.”

(Ang nasa isip pala nung babae ay yung mga programa ng ABS-CBN sa TV, yung “Tayong Dalawa” na sumusunod sa “Betty La Fea”.)

* * * * * * *

Last Thursday naman, I attended the Christian Life Program of the Couples For Christ sa San Roque Chapel (Subic Chapel). Ang galing ng speaker! Ang daming in-inject na humor! Pero, konti lang ang natandaan ko.

Sabi niya sa isang relevant story niya, “Kita mo nga, dati-rati’y nagtitinda lang ng banana cue ang taong yun. Ngayon, may anak na siya sa Ateneo at sa La Salle.”

Tanong daw nung kausap, “Talaga? Anong course ang kinukuha nila?”

His reply raw ay, “Hindi, hindi sila nag-aaral! Sa Ateneo at sa La Salle nagtitinda ng banana cue yung dalawang anak niya!”

* * * * * * *

Sabi pa rin nung speaker, minsan daw, sa Maynila, may lumapit sa kanyang prostitute. Niyayaya raw siya. Sabi raw, “P500 lang!”

Sumagot daw siya, “Hindi mo ba alam na Couples for Christ ako?”

Sabi raw nung prostitute, “A, ganoon ba? O sige, P250 na lang!”

(Ano yun, may discount?)

* * * * * * *

Then as the speaker quoted some passages from the Gospel, sabi niya, “When I was naked, you clothed me; when I was in prison, you visited me…”

But he was quick to remind the participants, “Huwag n’yong pagpapalitin ha! Baka sabihin n’yo, ‘When I was naked, you visited me!”

KUWENTONG BABOY

2009-03-19T01:33:00.000-07:00

(The following is not my original joke. Narinig ko lang noong ako’y bata pa at hindi pa tinutubuan ng buhok sa kilikili.)

Mayroon daw mag-asawang baboy. Nagsilang ng labindalawang (12) biik si Mommy Pig—labing-isang (11) pure white ang balat at isang (1) batik-batik ang balat.

Kapuna-puna ang pagdi-discriminate ni Daddy Pig kay Batik-Batik. Mas magiliw ito sa mga pure white na biik kaysa kay Batik-Batik.

Habang lumalaki ang mga biik, lalong lumalayo ang loob ni Daddy Pig kay Batik-Batik. Hanggang isang araw, inabutan ni Mommy Pig na minamaltrato ni Daddy Pig si Batik-Batik.

Daddy Pig (kay Batik-Batik): Lumayas ka! Hindi kita anak!

Mommy Pig: Huwag! Huwag mong palayasin ang iyong anak!

Daddy Pig: Hindi! Hindi ko siya anak!

Mommy Pig: Anak mo siya! Hu-hu-hu!

Daddy Pig: Kung anak ko siya, bakit batik-batik ang balat niya at hindi tulad nung labing-isa na pure white?

Mommy Pig: Anak mo siya! Tunay mo siyang anak! Hu-hu-hu! Yung labing-isang iyon ang hindi mo anak!

GOOD MORNING, CLASS!

2009-03-12T07:30:00.000-07:00

Noong second year high school ako, may ikinuwento sa akin ang kababata kong si Ine. She said that before their Pilipino class started, and while everyone was standing, bumati raw ang teacher sa klase nila, “Good morning, class!”

Wala raw sumagot kahit isa sa mga estudyante.

Nagtaka raw ang teacher so inulit daw ang pagbati niya, “Good morning, class!”

Naglakas-loob daw na sumagot ang isang classmate niyang lalake.

“Ma’am, good afternoon na po. Hapon na po kasi.”

Pinanlisikan daw ng mata ng teacher ang classmate niyang iyon sabay sabing, “E, bakit ba marunong ka pa sa akin? Sa gusto ko nang good morning!”

Tapos, inulit daw ng mas malakas pa kaysa dati ang pagbati niya.

“GOOD MORNING, CLASS!”

Sumagot din daw ng malakas ang buong klase, “GOOD MORNING, MISS CALAYCAY!” (E, hapon!)

(NOTE: This one's true-to-life experience of my childhood friend. The name of the teacher was changed to protect not the teacher but my childhood friend. Hehehe!)

AYAW NANG IGINAGALANG

2009-03-11T05:22:00.000-07:00

Noong nagtatrabaho ako sa isang manufacturing firm sa Quezon City, apat kaming male clerks sa Admin Office: ako, si Mod, si Ferdie at si Joel.

Si Mod ang pinakamatanda at ang pinakabata naman ay si Joel who was in his early 20s.

Mod was old enough to be Joel’s father pero kung kausapin ni Joel, para lang itong kumakausap sa nakababata niyang kapatid. Tulad minsan:

“Hoy, Mod, ikaw naman ang pumasok sa susunod na holiday ha. Uuwi ako sa amin sa Bulacan!”

Medyo umasim ang mukha ni Mod dahil nabastusan kay Joel. So, ang ginawa ko, pinagsabihan ko si Joel.

“Itong Joel na ito, bastos! Walang galang! Ang tanda-tanda na nung tao, Mod lang ang tawag mo! Hindi mo man lang igalang!”

Medyo sumaya ang mukha ni Mod. Tapos, bumaling ako sa kanya. Sabi ko, “Pasensiya ka na sa kanya, Tata Mod. Wala talagang galang iyan, e!”

Medyo na-shock si Mod, sabay sabi, “Ay naku! Huwag n’yo akong igalang! Ayoko nang iginagalang!”

Humagalpak ng tawa si Joel.

A POIGNANT STORY

2009-03-06T01:51:00.000-08:00

Reanne, our office secretary, made this comment when we crossed path somewhere inside the building where we work:

“Kuya, isinama mo pala sa mga jokes mo yung dialog n’yo ni Zening. Star na star sa blog mo si Zening a!”

Siguro, narinig ni Zening ang sinabi ni Reanne so she proceeded to my office and asked me, “Kuya Goddy, inilagay mo nga ba sa blog mo yung dialog natin?”

“A, oo,” sagot ko naman. “Star na star ka nga roon, e!”

“Talaga? Patingin nga! Pabasa naman!”

In-access ko ang blog ko at ipinabasa sa kanya ang aming true-to-life dialog. Tuwang-tuwa siya.

Tapos, binasa niya ang profile ko and when she reached that part that said “I have a penchant for writing,” she asked me, “Kuya Goddy, ano ang ibig sabihin ng penchant?”

“Ibig sabihin nun, hilig or inclination,” sagot ko naman.

Since naka-open yung account ko sa isang social networking site, binasa na rin niya. When she came across the word “poignant”, she again asked me, “E ito, ano’ng ibig sabihin nito? Paano ba i-pronounce ito?”

“A, iyan ba? Poignant. Ibig sabihin niyan, touching… nakakaantig ng damdamin. Moving… ganun.”

“Ano nga uli ang basa riyan?”

“Punta tayo sa gabbydictionary.com Sabi rito, ang pronounce diyan ay poyn’ yent. Just read it as though you’re reading a Tagalog word: poyn’ yent.”

“Poyn’ yent. Poyn’ yent.” Inulit-ulit niya.

Dahil itutuloy ko na’ng nahinto kong ginagawa sa computer pero nakaupo siya sa upuan ko, I told her, “O sige na, poyn’ yent ka!”

She looked at me and said, “Minumura mo na yata ako, e!”

“Hindi! ‘Di ba ibig sabihin nun ay moving? Pinaaasog kita!”

“A, ganun ba? O sige, poyn’ yent ka rin!” Sabay tawa. “Ha ha ha ha!”

NOT A JOKE

2009-02-26T02:51:00.000-08:00

Vince

Very compatible kami ng anak-anakan kong si Vincent. Lahat halos ng gusto ko, gusto rin niya. Minsan, matapos niyang basahin ang mga isinulat ko, he talked to me.

“Sir, turuan mo nga akong mag-Ingles. Gusto ko… yung malalim!”

“A, o sige, ready ka na ba? O heto, well… sea… ocean…”

“Teka… teka, sir! Hindi naman malalim ang mga iyan, e. Naiintindihan ko ‘yan e!”

“Anong hindi malalim? Well... balon! Sea... West Philippine Sea! Ocean... Pacific Ocean! Hindi ba malalalim ang mga iyan!”

“Hindi ganoon, sir! Ang ibig kong sabihin… yung hindi ko naiintindihan. Gusto ko, yung hindi ko naiintindihan.”

“A, ganoon ba? Hmmm… O heto, paradoxical… cantankerous… obnoxious…”

“Iyan… iyan, sir! Ano’ng ibig sabihin ng mga iyan?”

“Aba, hindi ba... sabi mo, gusto mo yung hindi mo naiintindihan? Pag sinabi ko sa iyo ang meaning niyan, e ‘di… maiintindihan mo na. ‘Di… hindi mo na gusto!”

“Si sir talaga… ano nga ang ibig sabihin nun?”

“E, 'di… tingnan mo sa Gabby’s Dictionary ni Lou Gaboy! Iyan ang the best na English-Tagalog dictionary na nakita ko! Tumpak ang translation, hindi tulad nung ibang English-Tagalog dictionary, parang mali ang translation!”

“E, nasaan, sir, yung Gabby’s Dictionary ninyo? Patingin nga!”

“Aba, e 'di… nasa bookstore! Bumili ka!”

“Si sir talaga, nagbibiro na naman!”

“Aba, hindi! This is not a joke! This is an advertisement!”

MASAKIT ANG PAA

2009-02-25T02:34:00.000-08:00

Sa isang commercial bank, at about 8:30 AM, gumagayak ang isang babaeng Teller dahil 9 o’clock ang kanilang bukas. Habang nagbibilang siya ng paper bills, napahinto ang dalawa nilang naglilinis na janitor sa harap niya at nag-usap.

Tomas: Bakit ba umiika ka, Rico? Ano’ng nangyari sa paa mo? May arthritis ka ba?

Rico: Ewan ko ba. Ang sakit! Hindi ako halos makalakad.

Tomas: Alam mo, kaya sumasakit iyang paa mo, kasi nahihirapan dahil mataba ka at mabigat ang timbang mo! Tingnan mo na lang ang tiyan mo, ang laki!

Rico: Ganoon ba? Ano kaya’ng gagawin ko?

Tomas: Mag-reduce ka. Mag-jogging ka.

Rico: Pero, papaano ako magdya-jogging e masakit ang paa ko?

Tomas: Kaya masakit ang paa mo, kasi hindi makaya ang katawan mo. Nahihirapan dahil mataba ka at mabigat ang timbang mo.

Rico: Ano’ng gagawin ko?

Tomas: Mag-reduce ka. Mag-jogging ka.

Rico: Pero, papaano ako magdya-jogging e masakit ang paa ko?

Tomas: Kaya masakit ang paa mo, nahihirapan nga dahil sa taba mo at bigat ng timbang mo.

Rico: So, ano’ng gagawin ko?

Tomas: E, ‘di mag-reduce ka. Mag-jogging ka.

Rico: E, masakit nga ang paa ko. Papaano ako magdya-jogging?

Tomas: Alam mo, kaya masakit ang paa mo, dahil hindi makaya ang katawan mo. Nabibigatan sa timbang mo.

Rico: Ano’ng gagawin ko?

Tomas: Aba! E, ‘di mag-reduce ka. Mag-jogging ka.

Rico: Papaano ako makapagdya-jogging e masakit nga ang paa ko?

Tomas: Kaya masakit ang paa mo, kasi hindi makaya ang katawan mo dahil mataba ka at mabigat ang timbang mo.

Rico: Ano ang gagawin ko?

Tomas: E, ‘di mag-reduce ka nga. Mag-jogging ka.

Rico: Pero…

Teller: Guard! Guard! Guaaaaaard!!

SI NICA

2009-02-21T19:30:00.000-08:00

I had the chance to talk to Nica (yung “bida” sa post kong "Ballroom Dancing") nang minsang tawagan ko siya sa phone. Pagkarinig niya sa boses ko, humagikgik na kaagad siya.

“Hi hi hi hi! Hi hi hi hi!” Humahagikgik talaga.

“O, bakit?” Tanong ko.

“Nabasa ko kasi yung blog mo. Tawa ako nang tawa kay Zening. Totoo ba iyon?”

“A, oo. Ganoon talaga kausap ‘yon. Malayo sa riles ng train ang mga isinasagot!”

“Sino ba yung Zening? Iyon ba si Zenaida?”

“Oo, yun na nga. Yung nagpupunta riyan sa office n’yo to pick up reports or mail.”

“Hi hi hi hi!” Hagikgik siya uli. Tapos biglang nagbago ang mood niya. “Ikaw talaga, ‘monyo ka, bakit mo sinabi roon na palagi ako sa casino?”

“Saan? Nandun ka ba?”

“Naku! E ano pa! Yung Nica! Ako ‘yon a!”

“Bakit, Nica ba ang pangalan mo?”

“Kahit na! Siyempre, mahuhulaan na nila ‘yon. Malapit dun ang pangalan ko. Kasi, yung letter “c” tabi lang ng letter “d” sa keyboard, ‘di ba?”

Patuloy pa niya...

“Ikaw talaga! A, magko-comment ako dun. Sasabihin ko, ikaw ang palagi roon. Nag-uumpisa pa lang ako, dati ka na roon, ‘di ba? Sugapa ka na sa slot machine nung nag-uumpisa pa lang ako! Magko-comment talaga ako, hindi lang ako marunong e. Nang pinindot ko ang comment, nawala.”

Tapos, naiba na naman ang mood.

“Ikaw ka mo… Nakakainis ka! Ang ikli-ikli ng dialog ko. Habaan mo naman!”

Tapos, humagikgik na naman.

“Hi hi hi hi! Palitan mo na lang yung palagi ako sa casino. Sabihin mo… tuwing Biyernes lang. Hi hi hi hi!”

(HOY, MGA READERS! TUWING BIYERNES LANG NAGKA-CASINO SI NICAAA!)

MAY SAYAD

2009-02-19T06:01:00.000-08:00

(Note: Hindi true-to-life ang joke na ito, pero original. Inimbento ko lang.)

Sa Main Gate ng dating U.S. Facility sa Subic, na ngayo’y SBMA, as the day’s grind begins, maraming tao ang sumasagsag sa pagpasok sa trabaho. Sa bungad ng Main Gate bridge, naglipana ang mga tindera ng samut-samot na merchandise na lalo pang nagpapasikip sa pedestrian traffic.

Si Sassy ay isa sa mga employees ng SBMA na every working day ay sumasagsag sa pagpasok sa trabaho. Minsan, dahil sa pagmamadali niya, nalimutan niyang bitbitin ang baon niyang pagkain for lunch. So, napilitan siyang huminto upang mamili ng pang-lunch niya.

Ibubuka pa lamang ni Sassy ang bibig niya upang sabihin kung ano’ng bibilhin niya nang biglang iniabot ng isang lalaki ang paper bill niya at bumili ng sigarilyo. Una itong napagsilbihan ng tindera na ikinagalit ni Sassy.

Nanggagalaiti sa galit na sinigawan ni Sassy ang tindera ng ganito:

“Bakit siya ang inuna mo e, nauna ako sa kanya?!!"

Nagitla ang medyo-intimidated na tindera na sumagot ng ganito, “E… e, kasi po iniabot na niya sa akin ang pera niya e…”

“Bakit, siya lang ba ang may pera? May pera rin ako, a! Mas malaki pa nga ang pera ko kaysa sa kanya!”

“Hindi po… e, kasi po…” Nag-isip ng maidadahilan ang tindera hanggang nakaisip ito ng, “E kasi po, nagmamadali siya. Late na kasi siya e.”

“At bakit, siya lang ba ang nagmamadali? Siya lang ba ang male-late? Mas malaki na nga ang late ko kaysa sa kanya a!”

Mabilis na umisip ng strategy ang tindera para matapos na ang diskusyon. At nagliwanag ang mukha niya sa naisip niya.

“Ay naku, huwag n’yo hong papansinin ang mamang iyon. Kasi ho, may sayad iyon e!”

“At bakit?! Siya lang ba ang may sayad?!! Mas malaki pa nga ang sayad ko kaysa sa kanya 'no!”

(For those who don't understand the meaning of "sayad", ang ibig sabihin noon ay "sira" or may pagka-insane. At kaya naman "Sassy" ang pangalan niya, kasi, kapag binaligtad mo ang syllables ng "Sassy", "Sisa" ang bigkas, 'di ba?)

MATULUNGING ANAK

2009-02-18T07:57:00.000-08:00

(Original joke ko ito. Imbento ko lang. Hindi tunay na nangyari o hindi true-to-life.)

Sa isang malayong probinsiya (hindi sa amin sa Nueva Ecija, huh!) nang hindi pa uso ang cell phone, nakatanggap ng sulat mula sa isang postman si Aling Elsa habang nagwawalis sa harapan nila. Kaagad naman siyang nilapitan ni Aling Myrna na noo’y nagwawalis din sa tapat ng bahay nila.

MYRNA: Uy, Elsa! Mukhang may sulat ka na naman sa anak mong nasa Maynila, a!

ELSA: Oo nga, Myrna. Siguro ibabalita sa akin yung bago niyang hinuhulugang appliances.

MYRNA: Ang dami na niyang nabili para sa ‘yo, a! TV set… cassette… VCD… washing machine... electric fan... Kulang na nga lang yata sa inyo e... electric chair!

ELSA: At kaya pala matagal na siyang hindi nakakauwi at hindi nakapagpapadala ng pera dahil may bago raw siyang hinuhulugan.

MYRNA: Ano naman daw ngayon?

ELSA: Ano nga ba yun? Tila… SLOT MACHINE daw yata!

MYRNA: Naku, ang suwerte mo, Elsa! Nakakainggit ka! Kaya pala mahigit nang isang taon siyang hindi nakapagpapadala ng pera sa iyo!

MALI-MALI

2009-02-12T04:57:00.000-08:00

Regular akong umuuwi sa Gapan at sa tuwing uuwi ako, habang nakasakay sa Arayat Express, at pagsapit sa Sto. Domingo (Mexico, Pampanga ba 'yon o Sta. Ana na?), sa may rotunda, may umaakyat na tindera ng mineral water sa bus at inaalok ang kanyang paninda in her melodious tone of voice.

“Mineral water… mineral water… mineral water ba kayo d’yannn-aaa! Mineral water… mineral water… mineral water ba kayo d’yannn-aaa!”

Nang papalapit na ang tumatakbong bus sa kabayanan ng Sta. Ana, biglang sumigaw ang driver.

“O, Sta. Ana… Sta. Ana… Sta. Ana na!!!”

Pagkasigaw ng driver, nagpatuloy sa pag-aalok ng kanyang paninda ang babae. Kaya lang, iba ang naialok.

“Sta. Ana… Sta. Ana… Sta. Ana ba kayo diyannn-aaa! Sta. Ana… Sta. Ana… Sta. Ana ba kayo diyannn-aaa!”

Nakakunot-noo kong tiningnan ang babae at nang makita niya ako, bigla siyang natauhan at sabay alok na naman.

“Aaay! Mineral water… mineral water… mineral water pala-aaa! Mineral water… mineral water… mineral water pala-aaa!”

MISPRONUNCIATION

2009-02-12T04:44:00.000-08:00

I think All Saints Day ang holiday noon kaya maraming traffic violations sa Subic Bay Freeport. Bago kasi sumapit dun sa tulay na malapit sa Subic Bay Yacht Club, ang daming nahuling nag-u-turn sa Argonaut Highway. Kaya ang daming traffic citations na na-issue.

Kapansin-pansin ang dami ng mga travelers na nagpunta sa Law Enforcement Department as well as Intelligence and Investigation Office to settle their traffic violation problems.

Nang tanghali na, I decided to eat my lunch at home. As I was on my way, and as I walked along the sidewalk adjacent to the Grand Seasons Hotel’s perimeter fence, hinintuan ako ng isang lalaking may angkas na babae sa kanyang motorcycle.

“Excuse me, sir. Puede po ba kaming mag-u-tarn dito?” tanong nung lalaki.

“Sige lang, mag-u-tan kayo diyan. Ayyy! Nakup…” [Sabi ko sabay takip sa bibig ko, kasi namali ako ng pronounce. Hiyang-hiya tuloy ako. Kung bakit naman kasi hindi u-tern (u-turn) ang sinabi nila. Ang hirap tuloy i-pronounce!]

BALLROOM DANCING

2009-02-12T04:34:00.000-08:00

Compulsive gambler si Nica (not her real name). Hindi mapigilan ang pagsusugal. Tuwing araw ng Biyernes, nasa casino. Panahon pa ng American Base sa Subic, naglalaro na siya ng slot machine sa casino. Hindi niya matigil-tigilan ang pag-i-slot machine. Minsan, may masaya siyang ibinalita sa akin.

Nica: Goddy, may bago akong activity ngayon. Kaya medyo nakakaiwas na ako sa pag-i-slot machine.

Goddy: Talaga? Ano ‘yon?

Nica: Nagbo-ballroom dancing na ako! Pupuntahan ko nga ngayon yung D. I. ko at bibigyan ko ng 200 pesos na tip.

Goddy: D. I.? Ano yung D. I.?

Nica: Dance Instructor, bobo! Yun ‘yong nagtuturo sa ‘kin ng sayaw!

Goddy: Naku ha! Pa-D. I. – D. I. ka na ngayon ha! Baka bukas 'yan e… T. I. – T. I. na ha!

KANYA-KANYANG DIREKSIYON

2009-02-10T21:31:00.000-08:00

May isa akong electric fan na sira. Naikuwento ko kay Zening, kasamahan ko sa trabaho, and she advised me na dalhin ko raw sa electric fan repair shop near her residence. Which I did. Nang magkita kaming muli…

Goddy: Hoy, Zening, dinala ko na dun sa ini-refer mong electric fan repair shop ‘yung electric fan ko. Ang mahal ng singil!

Zening: Naku! Ang dami na namang puti ng buhok mo. Gusto mo kulayan natin?

Goddy: ‘Di ko na sana ipari-repair kaya lang… kalat lang sa bahay kaya ipina-repair ko na rin.

Zening: Mayroon akong pangkulay, gusto mo kulayan natin, ha!

Goddy: Bibili na lang sana ako ng bago, kaya lang mas makakatipid pa rin ako kung ipari-repair ko na lang. Kasi, halos kalahati lang ang magagastos ko ‘pag ipina-repair ko kaysa bumili ako ng bago.

Zening: Sige na, kulayan na natin! Coffee black ang kulay.

Goddy: Wala nga akong pantubos e! Dapat nung Sabado ko pa ‘yun nakuha.

Zening: Ikaw kasi, ang tigas ng ulo mo! Sabi ko na sa ‘yo bumili ka na lang ng bago. Aba’y presyo na ng isang bagong electric fan ang ibabayad mo dun sa ipina-repair mo!

Goddy: Hindi ba nakaka-allergic ‘yang pangkulay mo?

Zening: Gusto mo itanong mo pa kay Lollet, mayroon kang mabibiling bagong electric fan sa halagang 300 pesos lang.

Goddy: Dala mo ba ‘yung pangkulay na sinasabi mo?

Zening: Hindi ba, Lollet, may tig-300 pesos na bagong electric fan ngayon kahit sa Ocampo’s ano?

Lollet: Heh! Magtigil ka at ikaw ang susunod dito!

Zening: Bakit, ano ba ‘yang ginagawa mo?

Lollet: Binubuksan ko ‘tong septic tank. Tatlo na ang naihulog ko rito!

(Note: Yung last three (3) lines, hindi true-to-life. Imbento lang para magkaroon ng funnier ending.)

PROJECT PROPOSAL?

2009-02-10T21:25:00.000-08:00

Noong school year 1995-1996, 2nd year yata ako o 3rd year sa Columban College. In our EN22C (English for Commerce?) class, after praying, and as we started the class, Ms. Ignacio, the instructress, said:

“Class, group yourselves into six. Choose your leader and start making your project proposal.”

Napunta ako sa grupo na magsindami ang mga lalaki at mga babae. Sabi nung isang classmate kong babae:

“Mang Gau (they called me Kuya Gau or Mang Gau), ikaw ang pinakamatanda rito, ikaw ang leader.”

“Ba’t ako? Batch n’yo ‘to. Nakiki-ride lang ako sa batch n’yo. Diploma lang ang kailangan ko para ma-meet ko’ng requirements ng trabaho ko. Wala akong naiintindihan sa pinag-aaralan natin!”

“Oo nga, Kuya Gau, ikaw ang pinakamatanda rito. Ikaw dapat ang leader namin,” sabi rin nung isang lalaki.

“Ano ba ‘yang project proposal? Hindi ko alam gawin ‘yan. Hindi ko naiintindihan ‘yan! Kayu-kayo na lang ang mag-leader!”

“Madali lang ‘yan, Kuya Gau. Parang feasibility study lang ‘yan.”

“O nadadalian lang pala kayo, e. ‘Di kayu-kayo na lang.”

“Ganito na lang ang gawin natin, Kuya Gau. Gayahin natin ‘yung ginawa namin sa Practicum namin kay Ma’am Alegoria. Nag-contribution kami. Gumawa kami ng pulburon at yema. Itininda namin. Tapos, gumawa kami ng statement ng business namin. ‘Yun lang. Pumayag na.”

“Ano ba ‘yung Practicum? Bakit nakuha n’yo na ‘yun?” tanong ko. “O sige na nga. Gumawa na lang tayo ng pulburon at yema. Ano’ng una nating gagawin para maisama sa report kay Ma’am?”

“Staffing muna, siyempre, Mang Gau,” sabi naman ni Arlene.

“Sige, isulat mo, kukuha tayo ng dalawang lalaki, taga-hulma ng pulburon. Lalaki, para firm ang braso at kamay sa pagdikdik ng pulburon. Tapos… mga anim na babae na taga-balot ng pulburon at yema. Tama ang mga babae riyan dahil maliliit ang mga kamay at daliri nila. Tapos… kukuha tayo ng isandaang babae…”

“Isandaang babae? Aba, Kuya Gau! Ni hindi tayo cottage industry. Masyadong lalaki ang payroll natin! Maba-bankcrupt tayo!”

“O, e… saan tayo kukuha ng gatas?”

“Ummmmm!” Hinampas ako ni Arlene sa kaliwang balikat. Habang nagtawanan ang iba.

Tapos, sabi ko, “O siya… siya… kung ayaw n’yo ng isandaan… limampu na lang. This time, mga lalaki na lang ang kunin natin.”

“O bakit naman naging limampu?” tanong ni Arlene.

“At bakit mga lalaki na lang?” usisa naman nung isa.

“’Di bale. Concentrated naman… dahil condensed milk ang gagamitin natin.”

“Ummmmmmm!” Hinampas na naman ako ni Arlene. Habang nagtawanan ang mga lalaki.

(Later, and if only to be honest, hindi naman pala ganoon ang "project proposal".)

PATUNG-PATONG NA LETRA (MALABO ANG MATA)

2009-02-10T15:07:00.000-08:00

Siguro mid-80s noon. Matindi ang nerbiyos ko. Kapag matindi ang nerbiyos ko, ang labo ng paningin ko.

Nagpunta ako sa Dispensary ng Base Employees’ Labor Union (Federation of Filipino Civilian Employees Association in the U.S. Bases, then the biggest labor union in the Philippines) pero hindi dahil sa nerbiyos o dahil sa malabong paningin. I forgot kung dahil saan. Anyway, kaibigan ko’ng mga nurses ‘dun. Lalo na si Linda who was then with her husband, Jun, na kaibigan ko rin.

As I was reading something, I stretched my right arm kasi hindi ko mabasa ‘pag malapitan ang binabasa ko.

“Ummmm!!” (Binatukan ako ni Linda, Duty Nurse.) “Ito ‘ka mo ang arti-arte! Magbabasa lang, pakalayu-layo pa ng binabasa!”

“Hindi… kasi… blurred ‘pag malapit. Hindi ko mabasa. ‘Yung mga letra… patung-patong.”

Tapos, napatingin ako sa kanilang mag-asawa.

“Kayo nga rin, e… ang tingin ko sa inyong dalawa… magkapatong din, e!”

“Ummmmm!!” (Napatawa pero lalo akong pinagbabatukan.)

ANG ISTA (ISDA)... BOW!

2009-02-10T14:40:00.000-08:00

LUNES… Sa FSDI (o Facility Security Department Investigation Division, U.S. Facity, Subic Bay) kung saan ako nagtatrabaho as Security Clerk, nag-ring ang telepono.

Kriiiiiiiiing!!!

Sinagot ko ang telepono. “Good morning, FSDI, this is not a secure line, may I help you?”

“Helooow,” sabi ng boses-batang-paslit sa kabilang linya.

“Sino ‘to?” tanong ko.

“Pacoy,” tugon ng tila mahiyaing bata. (Si Pacoy ay tatlo- o apat-na-taong-gulang na apo ni Ate Baby Seva na parang kapatid ang turing sa akin. Lugud na lugod at giliw na giliw sa akin ang apo niyang si Pacoy.)

“Uuuy! Pacoy! Kumusta ka? Kumain ka na ba?”

“Opo!”

“Ano’ng inulam mo?”

“Ista.” (Isda raw.)

Blah blah blah…

MARTES… Sa opisina, nag-ring ang telepono.

Kriiiiiiiiing!!!

“Good morning, FSDI, this is not a secure line, may I help you?”

“Helooow…”

“Sino ‘to?”

“Pacoy.”

“Uuuy! Pacoy! Kumusta ka? Kumain ka na ba?”

“Opo!”

“Ano’ng inulam mo?”

“Ista.” (Isda na naman daw.)

MIYERKULES… Sa opisina uli, nag-ring ang telepono.

Kriiiiiiiiing!!!

“Good morning, FSDI, this is not a secure line, may I help you?”

“Helooow…”

“Sino ‘to?”

“Pacoy.”

“Uuuy! Pacoy! Kumusta ka? Kumain ka na ba?”

“Opo!”

“Ano’ng inulam mo?”

“Ista.” (Puro isda.)

HUWEBES… Sa opisina uli, nag-ring ang telepono.

Kriiiiiiiiing!!!

“Good morning, FSDI, this is not a secure line, may I help you?”

“Helooow…”

“Sino ‘to?”

“Pacoy.”

“Uuuy! Pacoy! Kumusta ka? Kumain ka na ba?”

“Opo!”

“Ano’ng inulam mo?”

“Ista.” (Isda pa rin!)

BIYERNES… As usual, sa opisina na naman. Nag-ring ang telepono.

Kriiiiiiiiing!!!

“Good morning, FSDI, this is not a secure line, may I help you?”

“Helooow…”

“Sino ito?”

“Ista!”

(Susmaryosep! Nag-short-cut na.)

MR. B - NGI

2009-02-10T09:46:00.000-08:00

In the mid-70s, in the U.S. Naval Base in Subic Bay where I worked as clerical assistant, I was under a ridiculous supervisor whom everybody addressed simply as Mr. “B” because the Americans we worked with found it difficult to pronounce his last name “Buenaventura” (not his real name).

One morning, being the duty day shift clerk, I was busy typing reports on violations committed by American servicemen both on and off base when Mr. “B” entered the office to report for work. I was astounded upon seeing him due to his funny appearance.

Goddy: Aba, Mr. “B”! Ano ba ‘yang nakapasak sa dalawang tainga n’yo?

Mr. B: Hindi mo ba nakikita’t buko ng gumamela?

Goddy: Ho? E ‘ba’t n’yo ho pinasakan ng buko ng gumamela ang dalawang tainga n’yo?

Mr. B: Payo sa ‘kin ng arbularyo. Wala na kasi akong marinig. Bingi na kasi ako. Akala mo ba naririnig pa kita? Hindi na! Bingi na ako!

Goddy: E, bakit hindi ho kayo pumunta sa Dispensary?

Mr. B: Galing na nga ako roon kahapon.

Goddy: E ano ho ang sabi sa inyo?

Mr. B: Mag-leave daw ako at magpatingin sa EENT.

(Silence. 30 seconds.)

Goddy: Siyanga pala, Mr. “B”, day off ko na ho bukas.

Mr. B: E ano ngayon kung day off mo bukas?

Goddy: ‘Di ba… sabi n’yo… pag magde-day off na ‘ko ninyo ibibigay ‘yung pera ko.

Mr. B: Haaaaaaaaa!

Goddy: Sabi n’yo… babayaran n’yo ‘ko ‘pag magde-day off na ako. Uuwi ho ako sa amin. Wala akong pamasahe!

Mr. B: A-a-ano ‘ka mo??

Goddy: ‘Yung utang n’yo ho, sinisingil ko na!

Mr. B: Ay wala… wala na talaga akong marinig. Bingi na talaga ako!

(Sabay labas ng office.)

WELCOME TO THE LIGHTER SIDE OF LIFE

2009-02-10T09:03:00.000-08:00

Hello friends!

Welcome to my second blog! This one contains jokes and other similar entries that are written in Taglish (Tagalog- English). Para maiba naman and to deviate from too serious topics. Para sa mga Pinoy ito at sa ibang lahing nakakaintindi ng Filipino.

Most of the posts that you will find here are true-to-life. True experiences ko. I hope you will find them funny and not corny. And if some posts appear to be "for adults only" (i.e., quite "green"), I hope you will find them not really offensive. Or if you will find them so, please do tell me (comments) so I can remove them.

Sana rin ay marami akong maisulat na jokes. Kasi, kaunti lang naman ang mga jokes ko. So, umpisahan na natin. Welcome uli and, read on...

Goddy